En zo is het alweer 2009, "Time Flies When You're Having Fun!"...
Eerst maar eens een intro'tje:
Ik weet het nog goed, we schrijven 19 November 2007 (voelt trouwens echt al aan als "vroeger"...) wanneer ik begin aan mijn opleiding tot piloot. Na de nodige meuk gekregen te hebben, kregen we een name-tag met o.a de einddatum van de opleiding erop. Februari 2009! Klonk toen echt als een eeuwigheid, en verd*mme, ik knipper twee keer met mijn ogen, en dat is het is over een kleine 3 weken!
Ben inmiddels druk bezig met het laatste gedeelte (Instrument Rating..)van mijn opleiding. Word nu van een Mooi Weer Piloot omgesmolten naar iemand voor het NL klimaat (Lees: Veel regen, wolken, koude temperaturen en vooral veel ijsafzettingen op de Vleugels...)
Tijdens de introductie hierzo eind November hebben we ongeveer 317x gehoord dat de IR-Fase de moeilijkste fase uit de hele opleiding is, en het aansluitende vliegexamen het moeilijkste is van je hele verdere vliegloopbaan. De leercurve en moeilijkheidsgraad waren "As Straight Up As This Wall!" of vrij vertaald in het Nederlands: Zo stijl als een muurtje...
Aangezien we nu bij elkaar 3 vluchten en 7 Sims gedaan hebben, begin ik die mening wel een beetje te delen. Man Man Man, 1 foutje maken in een vlucht van 1.5 Uur/2 Uur, en je blijft constant achter de feiten aanlopen. Alles gaat zo snel achter elkaar, en je moet alles in je eentje doen aangezien de instructeur alleen zijn handen warmt aan het straalkacheltje, en verder niks doet... (En het eigenlijk werk voor 2 man is!)
Maarja, het zal vast wel goed komen, heb me wel vaker druk gemaakt over vliegexamens, wat achteraf allemaal best mee bleek te vallen...
Moet in totaal nog een week of 6, en dan ben ik helemaal klaar in Engeland en kan ik eindelijk in de Cockpit van een 737 stappen!
Trouwens, stond net voor kerst te pissen op Schiphol, draai ik me hoofd naar links, staat Boris Becker ineens naast me. Wat lijkt die man op een Gangster zeg, 3 nertsen om zijn nek en een ringbaardje.. Brrrrr...
Nouja, ga de volgende vlucht maar weer voorbereiden!
dinsdag 6 januari 2009
maandag 8 december 2008
CPL & Terug In Oxford
Na een schamele 10 uur Seneca gevlogen te hebben, was het op 17 November dan eindelijk zover. Het eerste echte vliegexamen voor een heus Commercial Pilot License, in de categorie Multi-Engine Piston (CPL-MEP). Dit houdt in dat ik mensen tegen betaling mag vervoeren in alle vliegtuigen met een propellor tot een gewicht van 12,500lb (Boven dit gewicht moet je een typespecifieke rating halen om het betreffende type te mogen besturen..) De vlucht zelf duurde 2,5 uur en ging prima! Examinator had eigenlijk helemaal niks op te merken over de gehele vlucht. Dat was dus gelijk mijn laatste vlucht in de States!
Omdat wij dit op een Seneca doen (Tweemotorig..) haal je dus alleen je CPL voor Multi Engine toestellen.Dit betekent dus, dat ik na 120 uur Eénmotorig gevlogen te hebben, en 10 uur twee motorig, ik volgens mijn brevet alleen maar twee motorig zou mogen vliegen. Aangezien ik dit wel een beetje zonde vond van bijna 120 uur ervaring, heb ik buiten de opleiding om wat extra Dollar's geinvesteerd in een toevoeging op mijn brevet. Ik heb dus nu een brevet om overal ter wereld als "pilot in command" op propellorvliegtuigen van alle soorten en maten, een of meermotorig tot een gewicht van 12,500lbs mensen rond te kunnen vliegen.. (Iemand interesse..?!?)
Na het halen van deze brevetten ben ik welgeteld 3 hele dagen thuis geweest, waarvan ik er twee geslapen heb, en de derde dag de zweefvliegclub uit de brand heb geholpen met mijn Technischghch inzicht! (Marrit Mijntje Bos is me nog steeds dankbaar.. :-)
Zit dus sinds 23 November alweer in Oxford, (het weer is klote en er is nog steeds geen f*ck te doen..) voor mijn Instrumentrating. Dit is wederom een toevoeging op mijn CPL brevet, zodat ik ook tijdens slechtweer condities (Alsin vliegen in wolken bijvoorbeeld, voor de kenners/geintresseerden: IFR condities..., Zoek maar op op Wikipedia!) mag vliegen.
Het andere voordeel van je CPL is dat je officieel gouden strepen en een wing mag dragen... Man Man Man, ik heb de afgelopen maanden de dagen afgeteld naar deze heugelijke gebeurtenis!
Heb inmiddels ook de eerste vluchten erop zitten. Tis toch wel even een omschakeling, vooral het taalgebruik over de luchtvaartfrequenties in het vliegtuig. Van Amerikaans, waar alles kan en mag... (Ongelogen waar, heb mensen horen vragen vanuit het vliegtuig aan de toren, of de Air Traffic Controller zijn mail al gechecked had, want de piloot in kwestie had hem wat dubieuze plaatjes gestuurd..)
Naar "bekakt" Engels, waar alles aan regels onderhevig is, en het accent ineens heel anders klinkt, en je 3x moet luisteren voordat je enigsinds doorhebt waar ze het over hebben. Naja, nog heel even overleven hierzo, en dan 19 Dec. weer naar AMS voor een iets langere vakantie dan de 3 dagen die ik tussen de States en Oxford had..!
Toedeledokieeee!
Omdat wij dit op een Seneca doen (Tweemotorig..) haal je dus alleen je CPL voor Multi Engine toestellen.Dit betekent dus, dat ik na 120 uur Eénmotorig gevlogen te hebben, en 10 uur twee motorig, ik volgens mijn brevet alleen maar twee motorig zou mogen vliegen. Aangezien ik dit wel een beetje zonde vond van bijna 120 uur ervaring, heb ik buiten de opleiding om wat extra Dollar's geinvesteerd in een toevoeging op mijn brevet. Ik heb dus nu een brevet om overal ter wereld als "pilot in command" op propellorvliegtuigen van alle soorten en maten, een of meermotorig tot een gewicht van 12,500lbs mensen rond te kunnen vliegen.. (Iemand interesse..?!?)
Na het halen van deze brevetten ben ik welgeteld 3 hele dagen thuis geweest, waarvan ik er twee geslapen heb, en de derde dag de zweefvliegclub uit de brand heb geholpen met mijn Technischghch inzicht! (Marrit Mijntje Bos is me nog steeds dankbaar.. :-)
Zit dus sinds 23 November alweer in Oxford, (het weer is klote en er is nog steeds geen f*ck te doen..) voor mijn Instrumentrating. Dit is wederom een toevoeging op mijn CPL brevet, zodat ik ook tijdens slechtweer condities (Alsin vliegen in wolken bijvoorbeeld, voor de kenners/geintresseerden: IFR condities..., Zoek maar op op Wikipedia!) mag vliegen.
Het andere voordeel van je CPL is dat je officieel gouden strepen en een wing mag dragen... Man Man Man, ik heb de afgelopen maanden de dagen afgeteld naar deze heugelijke gebeurtenis!
Heb inmiddels ook de eerste vluchten erop zitten. Tis toch wel even een omschakeling, vooral het taalgebruik over de luchtvaartfrequenties in het vliegtuig. Van Amerikaans, waar alles kan en mag... (Ongelogen waar, heb mensen horen vragen vanuit het vliegtuig aan de toren, of de Air Traffic Controller zijn mail al gechecked had, want de piloot in kwestie had hem wat dubieuze plaatjes gestuurd..)
Naar "bekakt" Engels, waar alles aan regels onderhevig is, en het accent ineens heel anders klinkt, en je 3x moet luisteren voordat je enigsinds doorhebt waar ze het over hebben. Naja, nog heel even overleven hierzo, en dan 19 Dec. weer naar AMS voor een iets langere vakantie dan de 3 dagen die ik tussen de States en Oxford had..!
Toedeledokieeee!
dinsdag 4 november 2008
Seneca!
Na vier maanden "ploeteren" op een Warrior, was het vorige week eindelijk tijd voor de laatste test op de Warrior. Hierbij moest ik anderhalf uur onder een kap vliegen, zodat je niet naar buiten kan kijken.. Met behulp van je instrumenten moet je dan voorafgeplande patronen vliegen. Dit ging allemaal best wel heel erg goed, waardoor ik van de Examinator een 1 kreeg! (het hoogste cijfer wat je kunt halen...) Doordat ik deze test gehaald had, mag je door naar een "echt" vliegtuig, Een Piper Seneca. Deze heeft in verhouding tot de Warrior 2 motoren, en iets meer PK's (400 tegenover 160 van de Warrior)
Klinkt heel stom, maar ik nu pas eindelijk het gevoel dat ik een vliegtuig bestuur..
Dit gaat namelijk allemaal veel sneller, je moet met veel meer dingen rekening houden, en je hebt veel meer knopjes, schuifjes en hendeltjes om mee te spelen!
Met een beetje geluk ben ik volgende week rond het einde van de week klaar hierzo, en dan kan ik voor een weekje even lekker naar huis! (Om vervolgens een week later mijn Gouden Strepen en mijn "Wing" op te halen in Oxford, Brrrrrr....)
Kan niet wachten!
Hieronder nog wat andere Foto's:
picasaweb.google.com/dennisoving/Seneca
woensdag 8 oktober 2008
dinsdag 23 september 2008
Land-A-Way @ Bullhead, NV
Na vele lokale NAV vluchten in de umgebung gemaakt te hebben, was het gister tijd voor de eerste solo landing op een ander vliegveld, een kleine 325 kilometer verder op...!
In totaal krijg je hier 4 uur de tijd voor, 2 uur heen, 2 uur terug...
Aangezien dit redelijke vluchten zijn, moet alles zo officieel mogelijk. Hierdoor moet je van te voren een "Flightplan" indienen bij de Luchtverkeersleiding die verantwoordelijk voor al het gecontroleerde vliegverkeer boven Zuid-West Amerika. Eenmaal in de lucht meld je je aan op een bepaalde frequentie, met de melding dat je in de lucht hangt, en wat je intenties zijn.
Hierop volgend meld je je aan bij "Flight Following", dit houdt in dat door van een radarstation in de "buurt" ( In ons geval Los Angelos Center...) in de gaten wordt gehouden, en indien noodzakelijk, traffic alerts krijgt voor ander verkeer dat eventueel een gevaar kan gaan vormen. Dit gaat aan de hand van een Squawk Code die je invoert in je Transponder, dit is een unieke 4 cijferige code speciaal voor mijn vliegtuig, die je doorkrijgt van de Radarcontroller in Los Angeles... Aan de hand van deze Squawk Code kan de controller zien waar ik zit, hoe hoog ik zit, en waar ik naar toe vlieg. Best apart, om met je kleine Warrior tussen de grote 737's & 747's door gevectored te worden. Zo heb ik dus een paar keer redelijk wat angstzweet gehad, omdat er weer een 737 recht op mij afkwam, hetzij 3000 voet (1 kilometer...) hoger. Dit hoogteverschil zie je pas op het laatste moment, en aangezien ze met een kleine 600 kilometer per uur op je af komen hoop je maar dat ze mij in mijn kleine stukje blik zien op hun Radar/TCAS.
Ook qua radioverkeer praat je gewoon tussen de "grote mensen" door, toch best raar, maar wel erg gaaf! Kan niet wachten tot ik zelf tot deze groep mensen behoor!
Na weken van warm weer en veel zweten kreeg ik haast spijt dat ik geen trui mee had genomen, ik vloog op 3 kilometer hoogte en daar was het maar 12 graden, echt afzien voor de tijd van het jaar hierzo!
Bullhead ligt op de grens tussen Arizona & Nevada, en aangezien Nevada bekent staat als de gokstaat van Amerika, lag het uiteraard vol met Casino's en Hotels (Las Vegas in het klein zeg maar...) Compleet met gepensioneerde Amerikanen, die hun kwartjes 24/7 in een Slotmachine dumpen! Na een uurtje rondgelopen te hebben, was het weer tijd om terug te gaan, en 2 uur lang over de Woestijn terug te vliegen naar Phoenix.
In totaal krijg je hier 4 uur de tijd voor, 2 uur heen, 2 uur terug...
Aangezien dit redelijke vluchten zijn, moet alles zo officieel mogelijk. Hierdoor moet je van te voren een "Flightplan" indienen bij de Luchtverkeersleiding die verantwoordelijk voor al het gecontroleerde vliegverkeer boven Zuid-West Amerika. Eenmaal in de lucht meld je je aan op een bepaalde frequentie, met de melding dat je in de lucht hangt, en wat je intenties zijn.
Hierop volgend meld je je aan bij "Flight Following", dit houdt in dat door van een radarstation in de "buurt" ( In ons geval Los Angelos Center...) in de gaten wordt gehouden, en indien noodzakelijk, traffic alerts krijgt voor ander verkeer dat eventueel een gevaar kan gaan vormen. Dit gaat aan de hand van een Squawk Code die je invoert in je Transponder, dit is een unieke 4 cijferige code speciaal voor mijn vliegtuig, die je doorkrijgt van de Radarcontroller in Los Angeles... Aan de hand van deze Squawk Code kan de controller zien waar ik zit, hoe hoog ik zit, en waar ik naar toe vlieg. Best apart, om met je kleine Warrior tussen de grote 737's & 747's door gevectored te worden. Zo heb ik dus een paar keer redelijk wat angstzweet gehad, omdat er weer een 737 recht op mij afkwam, hetzij 3000 voet (1 kilometer...) hoger. Dit hoogteverschil zie je pas op het laatste moment, en aangezien ze met een kleine 600 kilometer per uur op je af komen hoop je maar dat ze mij in mijn kleine stukje blik zien op hun Radar/TCAS.
Ook qua radioverkeer praat je gewoon tussen de "grote mensen" door, toch best raar, maar wel erg gaaf! Kan niet wachten tot ik zelf tot deze groep mensen behoor!
Na weken van warm weer en veel zweten kreeg ik haast spijt dat ik geen trui mee had genomen, ik vloog op 3 kilometer hoogte en daar was het maar 12 graden, echt afzien voor de tijd van het jaar hierzo!
Bullhead ligt op de grens tussen Arizona & Nevada, en aangezien Nevada bekent staat als de gokstaat van Amerika, lag het uiteraard vol met Casino's en Hotels (Las Vegas in het klein zeg maar...) Compleet met gepensioneerde Amerikanen, die hun kwartjes 24/7 in een Slotmachine dumpen! Na een uurtje rondgelopen te hebben, was het weer tijd om terug te gaan, en 2 uur lang over de Woestijn terug te vliegen naar Phoenix.
Abonneren op:
Posts (Atom)
