Na de afgelopen 7 maanden keihard geleerd te hebben, voor een uiteindelijk gemiddelde van 94%, was het dan 1 Juli eindelijk zo ver... De dag waar ik bijna 23 jaar op gewacht heb, om mijn vliegbrevetten te halen in de States! Omdat er vanaf Schiphol geen directe vlucht naar Phoenix Sky Harbour was, moesten we overstappen op Londen Heathrow. (Terminal 5, dus daar moest wel iets verkeerd gaan...) Na hier 2,5 uur gewacht te hebben, en de A380 van Singapore Airlines gezien te hebben, konden we aan boord van BA0289 richting Phoenix. Eigenlijk heb ik vrij weinig van de vlucht meegekregen, want als er geen eten geserveerd werd, lag ik te slapen...
Om 17.15 lokale tijd (02.15 NL Tijd) stond de 747 op het Amerikaanse beton. Na veel gedoe met papieren voor het visum, waren we uit eindelijk rond 20.00 uur in de buitenlucht. Man, ik heb zelden zo'n groot temperatuur verschil meegemaakt. van een graad of 15 in Nederland tot 42 graden in Phoenix. Het zweet was na welgeteld 3,47 seconden al ruimschoots vertegenwoordigd op mijn voorhoofd en andere plekken waar het zonlicht niet dagelijks komt...
Na een ritje van een klein half uur kwamen we aan op het vliegveld, ergens in de Middle of Nowhere, maargoed er staat een bed en een vliegtuig voor me klaar, dus klagen doen we niet.
Gelukkig zijn de kamers iets luxeuser dan in Oxford, want ik heb een heus prikbord op mijn kamer! (en een Airco, maar dat kun je hier niet tot luxegoederen rekenen, het is hier ongeveer levensbehoefte nummer 1)
Na de eerste twee dagen van veel briefings, en dus vooral veel luisteren naar mensen uit diverse onderdelen van het vliegveld hierzo. Zo moeten we elke dag rond de zeven (7!!) liter water drinken om niet uit te drogen. Simpele truc, zolang je pis geel is, drink je te weinig water. Gelukkig kun je dit elk uur controleren. (Het kost je alleen wel je nachtrust, maarja, beter dat dan Nierstenen!) Zelfs de politie kwam met drie man op bezoek om ons een briefing te geven over de Do's & Don't op de wegen hier rond het vliegveld. Kort samengevat, als je 25 kilometer per uur te hard rijdt, draai je de bak in. Das toch wat anders dan dat zielige puntenrijbewijs van Koos Spee & consorten...
Omdat je na 2 dagen van veel zitten en luisteren natuurlijk heel moe bent, kregen we 3 dagen vrij om bij 40+ graden lekker aan een van de twee zwembaden te liggen, en bij te komen van alles wat ons verteld is. It's a shitty job, but someone's gotta do it!
Wat wel spectaculair is, is het 3 weken durende Monsoon-season (sinds een paar dagen bezig) Elke avond gegarandeerd knetterharde onweersflitsen 360 graden rondom het vliegveld. Fijne bijkomstigheid, in tegenstelling tot Nederland, is dat het hier alleen wel droog blijft en je dus gewoon lekker in je korte broek buiten kunt gaan kijken!
Morgen om 17.30LT mijn eerste vlucht tijdens dit 4,5 maand durende uitje, heb dus nog tijd genoeg om aan het zwembad te liggen. Foto's zijn ook onderweg, zal morgen na mijn vlucht alle foto's verzamelen, en ze in een picasa webalbum gooien!
Ik ga weer naar buiten, het zwembad heeft grote aantrekkingskracht!
Oant Moarn!
EDIT: Heb enkele foto's on-line gezet, link staat hieronder...http://picasaweb.google.com/dennisoving/GoodyearUSA06072008